14.11.2018, data aktualizacji serwisu: 25.10.2012
Gra miejska

Biogramy

Stanisław Lorentz (1899–1991)

„W owych trudnych czasach, kiedy wiele osób było o krok od załamania się nerwowego lub psychicznego, dyrektor Lorentz stosował pracę jako terapię leczniczą i pilnował, żeby każdy był stale zajęty. Kiedy nie było pilniejszej roboty, zlecał utrzymywanie porządku w muzeum i sam wraz z nami usuwał z sal zwały potłuczonego szkła”.

Alina Sokołowska
 

Od 1935 r. był dyrektorem Muzeum Narodowego w Warszawie. Jeszcze przed wybuchem wojny zajął się zabezpieczaniem zbiorów muzeum przed zniszczeniem i grabieżą. W początkowych dniach obrony stolicy między 5 a 7 września ewakuowały się władze administracyjne, m.in. większość personelu państwowej służby ochrony zabytków. Wówczas na polecenie Starzyńskiego Muzeum Narodowe kierowane przez Lorentza przejęło jej kompetencje. Lorentz wszedł w skład Kolegium Doradczego przy prezydencie miasta, które na czas wojny miało sprawować funkcje Rady Miejskiej. Walczył o uratowanie nie tylko zbiorów swojego muzeum, ale także wielu innych kolekcji. Do Muzeum Narodowego zwieziono m.in. zbiory z Pałacu Łazienkowskiego oraz z bombardowanego Zamku Królewskiego. 20 września z inicjatywy Lorentza Starzyński utworzył Komisariat Ratowania Zabytków, który zajął się ratowaniem dzieł sztuki oraz zabezpieczaniem zabytków. Coraz silniejsze bombardowania utrudniały jednak Komisariatowi rozwinięcie szerszej działalności. Lorentz był jednym z przedstawicieli samorządu miejskiego podczas rozmów kapitulacyjnych. W czasie okupacji, w konspiracji, kontynuował pracę nad ochroną dóbr kultury przed okupantem, m.in. stworzył konspiracyjny ośrodek dokumentacji zniszczeń oraz wywozu dzieł sztuki przez Niemców. Tuż po zakończeniu wojny ponownie został dyrektorem Muzeum Narodowego.

Katarzyna Cegieła BEP IPN


Powrót
Drukuj
Generuj plik PDF
Poleć stronę znajomemu
Adres do korespondencji
, ul. Towarowa 28, 00-839 Warszawa
©2004-2018 . Wszelkie prawa zastrzeżone.